Ustawa z dnia 12 lutego 2010 r o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych ustaw przepisem art. 4 wprowadziła zmiany w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r o czasie pracy kierowców. Wprowadzona zmiana dotyczy określenia definicji podróży służbowej kierowcy. Zgodnie z ta zmianą za podróż służbową kierowcy uważa się:

- każde zadanie służbowe kierowcy polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy:

a) przewozu drogowego poza siedzibę pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały,

b) wyjazdu poza siedzibę pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały, w celu wykonania przewozu drogowego.

W związku z tak określoną definicją podróży służbowej miejscem pracy kierowcy określonym w umowie o pracę winna być siedziba pracodawcy, filia, przedstawicielstwo, oddział lub podobne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę. Tak określone miejsce pracy pozwala na pokrycie kosztów podróży służbowej przez pracodawcę w wysokości i na zasadach określonych przepisami Kodeksu pracy.

Wysokość i zasady pokrycia kosztów podróży służbowej regulują przepisy art. 77 Kodeksu pracy, mianowicie:

„§ 2. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków.

§ 3. Warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania.

§ 4. Postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika, o którym mowa w § 2.

§ 5. W przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2. „

Wypłacone należności z tytułu podróży służbowej kierowcy do wysokości określonej w cytowanym wyżej § 2 są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne.